Sonradan öğrendim ki buna cahil cesareti deniyormuş. Pek çok kez kendime sormuştum neden o zaman olduğu gibi sürekli kokain çekmişcesine bir özgüven ve dünyayı İskender gibi fethetmiş havası yok bende diye.
Meğer problem sadece bende değilmiş. Aslında hepimiz annelerimizin övgüleri ile kandırılmışız ve şu an olan nesil daha bile kötü bir şekilde kandırılıyormuş.
Maalesef ki günümüzde çocukların hepsine onlara özel oldukları hissini vermek için ne kadar yetenekli ve zeki oldukları söyleniyor. Her fırsatta kabiliyetlerinin nasıl üst düzeyde oldukları hatırlatılıp bir gün şöyle zengin olacaklarını ve böyle dünyayı fethedeceklerini söylüyor anne ve babaları.
Üstelik çocuğun bu cümleleri duymak için yapması gereken tek şey varolmak. Herhangi bir şey yapmak zorunda değil. 2 hafta duş almayıp odasından çıkmayarak sadece bilgisayar oyunlarına gömülse bile annesi tarafından övülerek göklere çıkarılacak çocuklar var dünyada.
Özellikle merak eden ve üçüncü şahıstan bakıp analiz edenler haricinde hiç kimse bunun çocuğa bir faydası olup olmadığını da sorgulamıyor ayrıca. Olayın gerçeği şu: Anne ve babalar bu övgüleri yağdırırken çocuklarına "özgüven kazandırma" adı veya başka bir bahane altında aslında kendi kendilerine iyi hissetmeye çalışıyorlar. Fark bile etmeden. Bütün hepsi zavallıca bir mastürbasyondan ibaret.
Kendileri asla kabul etmezler ancak çocukları dolayısıyla kendilerini iyi hissetmek isteyen bir bireydir o anne ve baba sadece. Verdikleri zararın farkına bile varamayacak kadar düşüncesizdirler ayrıca.
Çocuk kendisini deneme ve yanılma yoluyla keşfeder. Bir şeyi denemeden yeteneklerini keşfetmesi mümkün değildir. Bu harekete geçip bir şeyler yapma hevesi de çocuğun ailesine kendisini kanıtlama ve gurur duydurtma isteği ile ateşlenir. Otorite figürü olarak gördüğü anne ve babasına gurur hissi yaşattırmak ister çocuk. Fakat çocuğa hak etmediği övgüyü vererek çocuğun kendisini kanıtlama ihtiyacını daha hiç bir şey yapmadan karşılamış olur aile.
En ama en nefret ettiğim de günümüzde hemen hemen bütün aileler çocuklarına sanki diğer ailelerin hepsi de demiyormuş gibi "zeki ama çalışmıyor" gibi hem üzmeyen hem de kendi kendisini öven zavallı bir cümle kullanıyorlar.
Önceden de bu durumun tam tersi yine uç bir nokta vardı. Anne ve babalar en büyük başarılar haricinde hiç bir şey için çocuklarını onaylamıyorlardı. Her zaman olduğu gibi dengesizlik toplumu oradan oraya vuruyor.
Şimdilerde ise etrafıma bakınıyorum ve neredeyse gördüğüm her çocuk hak etmedikleri övgüleri özgürce çevresinden alıyor. Bunun sonuçları ileride kendisini çok acı gösterecek bakın şimdiden yazıyorum.
Eğer böyle büyütülen kişiler bu durumlarla ve gerçeklerle yüzleşmezlerse oluşabilecek potansiyel sonuçlar olarak aklıma şunlar geliyor:
1- İnsanların özgüvenleri sahte olacak. Bir şey başarmadan kazandıkları içi boş özgüven tecrübesizlik ve ne söylediğini bilmeme ile birleşince ortaya kibirli ve aptal insanları çıkaracak.
2- İnsanlar ilgiye daha da muhtaç olacak. Şu an zaten öyleyiz fakat bu giderek artacak çünkü çocuklara verilen hak edilmeyen ilgi eninde sonunda çocuk topluma girdiği zaman kesilecek veya azalacak. Bu ilgiyi tekrar toplamak için fark bile etmeden belki bütün ömürlerini harcayacaklar. Abartmıyorum.
3- Tembel insanlar çoğalacak. Bütün çocukluğu boyunca oturduğu yerden ailesinden ilgiyi alarak beynine her gün dopamin yollamış çocuk sizce çalışarak bir şeyler elde etmeyi ve mutlu olmayı sonradan ne kadar etkili bir şekilde öğrenebilir?
4- Bu tür insanların mücadele gücü az olacak. Zorluklara göğüs germe kapasiteleri az olacak çünkü hak edilmeyen övgülerin yanında bir de çocuğun yaptığı hataların örtülmesi var. Hataların hata olduğu belirtilip çocuğa öğretilmemesi ve her şeye "o çocuk ya olur öyle şeyler" denmesi çocuğun ileride bir konuda başarısız olduğunda ve bu başarısızlık aileleri kadar merhametli olmayan iş verenleri tarafından yüzlerine vurulduğunda nasıl tepki verecekler diye düşünüyorsunuz? Tabii ki bir çocuk gibi bir köşede olayın geçmesini bekleyerek.
Olaylara göğüs gerip gerçekten kendine güvenen birisi gibi hatasını kabul etmek yerine izolasyonu tercih ederek.
Aile yapısında çocuklara ilgi göstermenin faydası sayılamayacak kadar çok fazla. Ancak çocuğun ona düzenli olarak çok küçük bile olsa meydan okuyacak bir otorite figürünü görmesi gereklidir. Bu çocuğu pısırık yapmaz tam aksine cesaretlendirirken sınırları bilmeyi öğretir.
Bir çocuğun size bir bardak su getirmesi bile onun için bir tecrübedir. Bu tecrübe sizin ona yönelttiğiniz başka küçük rekabet ve zorluklardan gelen tecrübelerle birleşip büyüyüp yarın belki de o çocuğun yetişkin haliyle dünyayı dönüştürebilecek birisine çevirecek.
Bu yüzden yarın yapacağı bir mücadeleye hazır olması için kişiyi eğitip sözle teşvik etmek yerine onun zaten mücadeleyi rahatlıkla kazanabileceği illüzyonunu verirseniz iyilik değil tam tersine kötülük etmiş olursunuz.
Övgüleriniz ucuz değil hak edilmiş olsun.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder