Kimi zaman dünyanın zirvesinde hissedip kimi zaman dibinde hissedeceğiz. Çevremizde olan insanlar bizleri alkış tufanına tutacak ve hemen ertesi gün başka bir olaydan ötürü yuhalayacaklar.
Felaketler başımıza yağmur gibi yağacak ve sonrasında güneş öyle bir doğacak ki dünyamız parlayacak ve sıcacık olacak.
Bütün bunların ortasında oradan oraya mücadele vermeye çalışan bizler olacağız. Hayatta çabalayıp deyim yerindeyse bir savaş vermekte ve yolumuza çıkan türlü türlü zorluğun altından kalkmaya çalışacağız. Alkışlar ve yuhalamalar devam edecek.
Kendimizi duygusal açıdan bir orada bir burada bulacağız. Bir şey başaracak ve sevinçten everestin tepesinde çırılçıplak dans edeceğiz. Bir kaç saat sonrasında bir şeyi başaramadığımız için hayal kırıklığına uğrayacak, sokak arasında çöplerin arasında kendi kafamıza sıkacağız.
Yani istediklerimiz olunca mutlu olup zirvede hissedeceğiz ve istediklerimizin olmaması durumunda yataklara düşeceğiz.
Bütün bunlar saçmalık. Hepsi birer zırva. Kişi yaşam çizgisi içerisinde bir aşağı bir yukarı gidip durur. Hayatta her zaman bir çatışma vardır. İnsan yaşamında yaşadığı olaylara göre bazen dünyanın en aşağılık varlığı gibi hissettiği gibi her şeyin tepesinde de hissedebilir. İki hissiyat da yanlıştır.
Önemli olan etkilenmeden hayatın akışı içerisinde ilerlemeye devam etmektir. Kimse suçlu değildir ve kimse tanrı değildir. Yaşanan şey yaşanmıştır. Bu hem başarıda, hem de başarısızlıkta geçerlidir.
İşleriniz yolunda gittiği zaman herkes sizi överek göklere çıkarmaya çalışır. Tersi olduğunda da yermeye ve ne kadar değiştiğinizden veya saldığınızdan bahseder.
Ne durumda olduğunuz önemli değildir. Önemli olan bir şeyi yapma cesaretini gösterebilmektir. O aksiyonun sonunda ortaya çıkacak sonucun pozitif veya negatif olması bir yere kadar kişinin kontrolündedir. Kişi dünyanın en aşağılık varlığı da olsa tanrı da olsa fark etmez.
Marcus Aurelius Roma İmparator'u olmasına rağmen ne zaman birisinden övgü alsa ona "Sen sadece insansın" demesi için hemen arkasında bir kölesini gezdirir. İmparatorlarını tanrılaştırmaya eğilimli olan Roma halkı ne zaman övgüler yağdırsa Marcus'un kölesi kulağına eğilip "Sen sadece insansın" diyerek imparator bile olsa sadece bir insan olduğunu hatırlatırdı.
Bunun aynısı şayet Marcus zamanının en başarısız ve en önemsiz insanı olsa da değişmeyecekti. O zaman da Marcus sadece bir insan olacaktı.
Nasıl başarının gözümüzü boyaması ile insanlığımızı unutmamalıysak hata yaptığımız zaman da insan olduğumuzu unutmamalıyız. Çünkü hepimiz sadece insanız.
