Özellikle gençlerden bahsediyorum.
Daha (umarım) uzun ömürleri önlerinde dururken üniversite veya lise sonrası ellerine geçen işe başlayıp kendilerini geliştirmeyi bırakıyorlar.
Bunun sonucunda aslında bir bakıma ölü olduklarının farkına varamıyorlar mı acaba?
Eğer hayatlarında bir gelişim olmayacaksa ve o şekilde hayatlarını idame ettireceklerse o zaman bu onların zaten görünüşleri haricinde bir ceset olduklarını göstermez mi?
Şahsi fikrim bir işe girmenin mantığının o iş yerinde öğrenilecek olan bütün bilgileri öğrenmeye çalışarak kişinin kendini en kısa zamanda geliştirip uzmanlaşması ve ardından yeni edindiği bilgiler ile bir üst kademeye geçmesidir.
Bu yeni bir iş veya daha üst bir pozisyon olabilir. Fark etmez. Önemli olan kişinin olduğu pozisyonda kalmamasıdır.
Kişinin yaptığı her iş ne olursa olsun bir tecrübedir fakat bu kazanılan tecrübe daha üst bir seviyeye çıkmak için kullanılmaz ise bir anlam ifade etmez.
Kişi o işte tecrübe kazanmaya devam eder ve sonunda anılarla dolu bir kayıt cihazına döner.
Sadece yaşadıklarını anlatır ve başka bir ilerleme göstermez.
Halbuki bilmiyordur ki o seviyedeyken yaşadığı onlarca tecrübe bir üst seviyeye geçtiği zaman yaşayabileceği bir tecrübe ve deneyime kıyasla bir hiç olabilir.
Bu yüzden bir işte çalışmanın mantığı o işi amaç veya nihai bir hedef olarak görmektense o iş aracılığıyla kazanılabilecek tecrübe ve yetenekler olarak değerlendirmektir.
Bunun sonucunda kişi yaşayabileceği şu kısacık hayatta değerlendirebileceği bir avuç kariyer seçeneğinin içerisinden seçtiğini veya birden çok iş yaptığını farz edersek seçtiklerini sonuna kadar değerlendirmiş ve hem çevresine hem kendisine getirebileceği maksimum faydayı getirmiş olacaktır.
Bu benim bakış açım. Bakalım ileride hala böyle düşünüyor olacak mıyım?
