Ve günümüzde bu kategorilerin ilk aşaması genelde kişinin içe dönük veya dışa dönük olması olarak ayrılması ile başlıyor.
Öte yandan bu içe dönük ve dışa dönük kavramlarını ortaya atan Carl Gustav Jung'un ortaya attığı bir grup daha vardır: "Ambivert" grubu. (Bazı sitelerde "Ambiyans" olarak çevirisini de gördüm ama çok yaygın bir kullanım değil gibi)
Bu kişiler de içlerinde hem dışa dönük hem de içe dönük özellikler taşıyan insanlardır.
Ben hangi grupta kaldığımı tam olarak kestirememekle birlikte daha dışa dönük birisi olduğum kanaatindeyim.
Çevremde olan insanlar ise genel olarak içe dönük kişiliğe sahipler.
Hem onları hem gerçekten dışa dönük olduklarından emin olduğum kişileri ve benim gibi daha ortada kalan kişileri gözlemledikçe ise bir farkındalığı keşfettim.
Fazlasıyla içe dönük sayılacak insanlar bile tek başlarına kaldıklarında dengeleri gidiyor ve aynı şekilde fazlasıyla dışa dönük insanlar da çok fazla sosyalleşince garip davranışlar sergilemeye başlıyorlardı.
Mesela içe dönük birisi uzun bir süre tek kaldığı zaman sıkılıp içten içe sürekli olarak büyüyen bir yalnızlık hissetmeye başlıyordu. (Normal şartlar altında yalnızlık böyle kişilere keyif verir)
Ve dışa dönük bir kişi ara sıra kendi içine çekilip tek başına bir şeyler yapmadığı zaman da ne kadar sosyalleşip gezip tozsa bile giderek eğlenme eşiği yükselerek sürekli yeni bir stimülasyon olmadan aşırı sıkılmaya ve dolayısıyla önceden yaptığı sosyal aktivitelerden zevk almamaya başlıyordu.
İşte o zaman aslında yine insanın her zaman olduğu gibi bir denge yakalaması gerektiği gerçeğini fark ettim.
Kişi ne kadar daha çok içe dönük veya dışa dönük olsa da aslında insan bütün evreni ve zıtlıkları içinde barındırdığı gibi hem kendi kendine sessizlik içinde bir şeyler yapmayı hem de başka insanlarla iletişime geçip bağlantılar kurmayı seven iki zıtlığı içeriyordu.
Bu yüzden daha çok hangi eğilimde olursak olalım bu dengeyi kurmak zihinsel sağlığımız ve dengemiz için iki uca da fazla yaklaşmamak önemlidir.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder